Vroeger hadden we thuis nooit een auto, en nog steeds niet. Niet eens per se uit milieuoverwegingen, het was gewoon nooit nodig. Als we ergens heen gingen, deden we dat lopend, met de fiets of met het openbaar vervoer. En als we op vakantie gingen, gingen we met de trein, allemaal met onze eigen backpack. Voor mij begon de vakantie altijd al als we in de trein zaten, spelletjes spelen en genieten van het uitzicht.
Hoewel ik veel liever nog langer doorpraat over mijn vakanties met de trein, wil ik, aangezien het mijn maidenspeech is, het met jullie hebben over een heel belangrijk en persoonlijk onderwerp: mentale gezondheid. Dit is een van de moeilijkste dingen om over te praten, want geloof me: ik vind dit doodeng. Maar als we het hier in de raad hebben over mentale gezondheid bespreekbaar maken, vind ik het belangrijk om hieraan bij te dragen.
Bijna de helft, 48%, van de volwassenen in Nederland heeft ooit in het leven één of meerdere psychische aandoeningen gehad. Vorige week nog werd een nieuw onderzoek gepubliceerd over de stijging van mentale problemen onder jongeren. En volgens de website “waar staat je gemeente" was in 2020 50% van de inwoners in onze gemeente weleens eenzaam. Stemmingsstoornissen en angststoornissen komen allebei bij ruim een kwart van de volwassenen voor. Als de helft van de mensen zich mentaal niet goed voelt, dan moet iedereen wel iemand kennen. En toch wordt er bijna niet over gepraat. Waarom is dat? De meeste mensen praten niet over hun mentale gezondheid, er ligt nog steeds een taboe op, mensen schamen zich en willen anderen niet belasten.
Zelf heb ik hier ook last van, het duurde veel te lang voordat ik hulp vroeg en eigenlijk werd de keuze voor mij gemaakt toen ik vorig jaar na de verkiezingen ziek thuis kwam te zitten met een burn-out. Dat was niet echt het begin van mijn periode als raadslid zoals ik het me had voorgesteld, maar ik was helemaal op. Daarbovenop werd mijn angststoornis, die ik onbewust al langer had, ook veel erger. Daarvoor heb ik nu eindelijk hulp gekregen, maar ik heb nog een lange weg te gaan.
Ik vertel hierover omdat het duidelijk is als iemand een been heeft gebroken, maar wat er in iemand’s hoofd speelt zien we niet snel. Sterker nog, mensen met mentale problemen doen zich vaak beter voor bij anderen om maar niet te laten zien hoe slecht het eigenlijk gaat. Dat doe ik zelf ook maar al te vaak, maar van binnen gebeurt er een hoop. Daarom spreek ik me uit. Want mentale problemen zijn echt en moeten serieus genomen worden. Er wordt nog te vaak over geoordeeld. Het wordt tijd om te stoppen met oordelen en te starten met luisteren.
Waarom sta ik hier dan toch, terwijl ik ontzettende angst hiervoor heb en er letterlijk fysieke klachten van heb? Omdat ik met een reden voor GroenLinks op de lijst stond, Leidschendam-Voorburg kan en moet groener, socialer en inclusiever.
Vandaag hebben we het over het verkeer en vervoer en ook daar valt nog wat te verbeteren. Specifiek op het gebied van toegankelijkheid, waar ik in de commissie ook over sprak. Dan heb ik het vooral over mensen met een beperking en ontoegankelijke haltes en voertuigen. Inmiddels is er antwoord op de feitelijke vragen waarin we vroegen hoeveel haltes er niet toegankelijk zijn. Daar bleek dat een aantal die wij ook al wisten, zoals station Leidschendam-Voorburg en de haltes van tram 6, bekend waren. Helaas bleek ook dat er geen cijfers zijn of de weg naar de tram/bus ook toegankelijk is, op en rond alle openbaar vervoer haltes. Daarom hebben wij een motie ingediend, mede ondertekend door PvdA, CU en CDA, waarin we het college oproepen hiermee aan de slag te gaan. We vragen hierin om te inventariseren hoeveel haltes niet toegankelijk zijn en om uit te zoeken wat nodig is om deze haltes toegankelijk te maken en hoe snel dit kan gebeuren. Wij vinden het ontzettend belangrijk dat iedereen met het openbaar vervoer kan reizen en ik hoop dan ook op steun voor onze motie.
Tot slot wil ik eindigen met deze boodschap. Ik hoop dat we met elkaar wat meer ruimte, begrip en acceptatie kunnen creëren om ook aan te geven als het niet goed gaat en zo eerder om hulp kunnen vragen. Om hulp vragen is een van de moeilijkste dingen die er is, maar ook een van de moedigste dingen. Als jij ook ergens mee worstelt, je bent niet alleen en je bent het waard om hulp te vragen en je beter te voelen.